برندزلینک

مرجع لینک

برندهای برتر

افزایش رتبه

افزایش محبوبیت

افزایش ترافیک

زمین

زمین

زمین سیاره ایست کوچک در بیکران فضا و یکی از نه سیاره ای که در عرصه فضا به دور خورشیددرحال گردش می باشند. خورشید یکی از بیلیونها ستاره ایست که کهکشان راه شیری راشکل می دهند و کهکشان راه شیری یکی از ۱۰۰ بیلیون کهکشانیست که جهان را تشکیل داده اند.


سیارهزمین تنها ذره کوچکی از عالم است، اما خانه انسان و در واقع خانه ای برای تنهاگونه های یافت شده حیات در کل جهان می باشد. حیوانات، گیاهان و دیگر ارگانیزم هایحیات تقریبا در همه جای سطح زمین وجود دارند. آنها می توانند در روی زمین به حیاتادامه دهند چرا که این سیاره در فاصله مناسبی نسبت به خورشید قرار گرفته است. بیشترگونه های حیات به گرما و نور خورشید برای ادامه زندگی خود نیاز دارند. اگر زمیناندکی به خورشید نزدیک تر بود گرما و حرارت زیاد آن همه این گونه ها را می سوزاندو اگر قدری از خورشید دورتر بود بر اثر کمبود انرژی خورشید حیات در روی آن از بینمی رفت. برای ادامه حیات وجود آب نیز ضروری می باشد که زمین سرشار از آن است. آب بیشترسطح زمین را پوشانده است.

earth - زمین

مطالعهزمین، زمین شناسی یا ژئولوژی نام دارد. زمین شناسان با بررسی عوامل فیزیکی زمین،به چگونگی پیدایش و تغییرات آنها پی می برند. بر روی بیشتر قسمتهای زمین مانندقسمتهای درون آن، نمی توان به طور مستقیم تحقیق نمود. زمین شناسان با بررسی نشانهها و صخره ها به روش هایی برای شناخت غیر مستقیم این سیاره می پردازند. البتهامروزه، زمین شناسان می توانند با اطلاعات به دست آمده از فضا نیز به بررسی زمینبپردازند.



سیارهای به نام زمین



درمیان نه سیاره موجود در منظومه شمسی، زمین رتبه پنجم از لحاظ اندازه را به خوداختصاص می دهد. قطر آن حدود ۱۳.۰۰۰ کیلومتر است. مشتری، بزرگترین سیاره منظومه شمسی قطری ۱۱ برابر قطر زمین را دارد و پلوتو بهعنوان کوچکترین سیاره دارای قطری کمتر از یک پنجم زمین می باشد.



زمیننیز مانند بقیه سیاره ها در مداری با فاصله ۱۵۰ میلیون کیلومتر به دور خورشید درگردش است و هر دور خود را در مدت ۳۶۵ روز تکمیل می کند. فاصله پلوتو، دورترین سیاره از خورشید ۴۰ برابر فاصله زمین از خورشید است ودر هر ۲۴۸ روز زمینی یکباردور خود را تکمیل می نماید.



حرکتزمین



زمیندارای سه نوع حرکت است: ۱) حرکت وضعی حول محوری فرضی که از دو قطب شمال و جنوب آن عبور می کند. ۲) حرکت انتقالی در مداری به دور خورشید.۳) حرکت در راه شیری به همراه خورشید ودیگر اجرام منظومه شمسی.



۲۴ساعت زمان لازم است تا زمین یک دور وضعی خود را تکمیل کند. این زمان را روز خورشیدیمی گویند. در طی یک روز خورشیدی، زمین مقداری نیز در مدار خود حرکت می کند بنابراینمکان ستارگان درآسمان هرشب دچار اندکی تغییر می شود. مدت زمان واقعی یک دور حرکتوضعی زمین معادل ۲۳ساعت و ۵۶ دقیقه و ۰۹/۴ ثانیه می باشد. این زمان را روزنجومی زمین می نامند. روز نجومی از روز خورشیدی کوتاه تر است بنابراین ستارگان هرروز ۴ دقیقه زودتر درآسمان دیده می شوند.

earth - زمین

گردشزمین به دور خورشید ۳۶۵ روز و ۶ساعت و ۹ دقیقه و ۵۴/۹ ثانیه به طول می انجامد. این دورهزمانی سال نجومی خوانده می شود. از آنجائیکه حرکت وضعی زمین در انتهای هر سال به یکعدد کامل نمی رسد، ترتیب تقویم در هر سال معادل ۶ ساعت نسبت به ترتیب فصول متفاوت میشود. برای هماهنگی تقویم و فصول، هر چهار سال یکبار ۱ روز به تقویم اضافه می شود تا عدمتناسب برطرف گردد. سالهایی که یک روز اضافی دارند سال کبیسه نامیده می شوند. درتقویم میلادی یک روز اضافه در آخر دومین ماه سال یعنی فوریه قرار می گیرد و در تقویمخورشیدی یک روز به آخر اسفند ماه اضافه می گردد.



مسافتمدار زمین به دور خورشید ۹۴۰میلیون کیلومتر است و زمین این مسافت را با سرعت ۱۰۷.۰۰۰ کیلومتر در ساعت و یا ۳۰ کیلومتر در ثانیه طی می کند.



محورطولی زمین به شکل عمودی، صفحه مداری را قطع نمی کند بلکه نسبت به آن زاویه ای حدود۵/۲۳ درجه دارد. این شیب و حرکت زمین بهدور خورشید باعث پدیدار گشتن فصول می شوند. در دی ماه، نیمکره شمالی زمین، به دلیلشیب محور طولی، دورتر از خورشید قرار می گیرد. نور خورشید با شدت کمتری به نیمکرهشمالی می رسد و در این هنگام این بخش از زمین، زمستان را پشت سر می گذراند. درخرداد ماه وضعیت شیب زمین تغییر می کند و این بار نیمکره جنوبی در قسمتی از شیبقرار می گیرد که از خورشید دورتر است در نتیجه نوبت به این نیمکره می رسد که زمستانرا تجربه نماید.



مدارزمین دایره کامل نیست. در اوایل دی ماه زمین به خورشید نزدیکتر و در خرداد ماه کمیدورتر است. فاصله زمین از خورشید در ماه دی ۱/۱۴۷ میلیون کیلومتر و در ماه خرداد ۱/۱۵۲ میلیون کیلومتر می باشد. تاثیر اینپدیده در سرما یا گرمای زمین بسیار کمتر از پدیده شیب زمین است.



زمینو منظومه شمسی عضو یک صفحه ستاره ای وسیع به نام کهکشان راه شیری می باشند. درستهمانگونه که ماه به دور زمین و سیارات به گرد خورشید در چرخشند، خورشید و دیگرستارگان به دور مرکز راه شیری در گردش می باشند. منظومه شمسی حدودا در فاصله دوپنجم از مرکز راه شیری قرار گرفته و با سرعت ۲۴۹ کیلومتر در ثانیه حول مرکز آن درگردش است. منظومه شمسی در هر ۲۲۰ میلیون سال یکبار حول مرکز کهکشان گردش می کند.



شکلو اندازه زمین



بیشترمردم زمین را مانند یک توپ، با قطب شمال در بالا و قطب جنوب در پایین آن به تصویرمی کشند. در واقع زمین، دیگر سیارات، قمرهای بزرگ و ستارگان و هر جرم دیگری که قطرآن بیشتر از ۳۲۰ کیلومتر باشد،گرد است و این به دلیل نیروی گرانش آن جرم می باشد. گرانش همه مواد را به داخل وبه سمت مرکز می کشد.

قمرهایکوچک مانند دو قمر مریخ، گرانش بسیار کمی دارند. کمتر از آنچه باعث گرد شدنشان شود.برای بدن های ما “پایین” همیشه در راستای مسیر کشش گرانش و به سمت مرکز زمین است. ساکنیناسپانیا و نیوزیلند دقیقا در دوسمت مخالف زمین قرار گرفته اند ولی هر دوی آنها “پایین”را به سمت مرکز زمین و “بالا” را به سمت آسمان می دانند. گرانش در سیارات دیگر واقمار آنها نیز به همین شیوه عمل می کند.



بااین حال زمین به طور کامل گرد نیست. گردش وضعی آن باعث گردیده است که قسمت مرکزیآن یا استوا، دچار برآمدگی گردد. قطر زمین از قطب شمال تا قطب جنوب آن ۵۴/۱۲.۷۱۳ کیلومتر است در حالیکه قطر آن درمنطقه استوا ۳۲/۱۲.۷۵۶ کیلومترمی باشد. این اختلاف ۷۸/۴۲ کیلومتری تنها ۲۹۸/۱ ام قطر زمین است. این مقدار بسیار اندک است به همین دلیل در عکسهایی کهدر فضا از زمین گرفته شده اند محسوس نمی باشد و این سیاره کاملا گرد به نظر می رسد.



برآمدگیزمین همچنین باعث می شود که محیط زمین پیرامون استوا بیشتر از محیط آن پیرامونقطبها باشد. محیط این سیاره دور استوا ۱۶/۴۰.۰۷۵ کیلومتر و دور قطبها ۴۰.۰۰۸ کیلومتر است. از آنجائیکه محیط زمین در جنوب استوا بیشتر است، زمین اندکیگلابی شکل است. زمین همچنین دارای کوهستانها و دره هایی در سطح می باشد ولی ازآنجائیکه ابعاد این قسمتها نسبت به اندازه کل زمین بسیار ناچیز است لذا این سیارهاز فضا مسطح به نظر می آید.



قمرزمین



زمینو پلوتو دارای یک قمر می باشند. عطارد و ونوس هیچ قمری نداشته و سایر سیاراتمنظومه شمسی هر کدام دارای دو یا چندین قمر هستند. قطر ماه، قمر زمین، ۳.۴۷۴ کیلومتر، حدود یک چهارم قطر زمیناست.



گرانشخورشید با ماه و زمین به مانند یک جرم واحد رفتار می کند. جرم واحدی که مرکز آن درنقطه ۱.۶۰۰ کیلومتری زیرسطح زمین قرار گرفته است. این نقطه “مرکز مشترک” ماه و زمین است. مسیر حرکت نقطه “مرکزمشترک” به دور خورشید، یک منحنی صاف است. زمین و ماه همانطور که به دور خورشید درگردشند، دور “مرکز مشترک” نیز می چرخند. حرکت ماه و زمین حول “مرکز مشترک” باعثلرزش در مسیر حرکت آن دو حول خورشید می گردد.



لایههای زمین



زمیناز لایه ها یا پوسته های متعددی تشکیل شده است. لایه هایی شبیه به پیاز. بخش جامدزمین شامل لایه نازک خارجی یعنی پوسته زمین و لایه ضخیم سنگی در زیر پوسته، یعنیجبه آن می باشد. پوسته و لایه بالایی جبه را “سنگ کره” یا لیتوسفر (lithosphere) می گویند. در مرکز زمین، هسته قرار دارد. قسمت بیرونی هسته، مایعو قسمت داخلی آن جامد است. بیشتر سطح زمین پوشیده از آب و یخ می باشد و هیدروسفر (hydrosphere) یا “آب کره” نامیده می شود. زمین با لایه ای نازک از هوا به نامجو یا اتمسفر (atmosphere) احاطه شده است. بهمجموع بخش های هیدروسفر، جو و قسمتهای جامد که حیات در آنها جریان دارد، بایوسفر (biosphere) یا “زیست کره” اطلاق می گردد.



جوزمین



هوازمین را احاطه نموده و به طور تصاعدی از سطح زمین به سمت بالا نازک تر می شود. بیشترانسانها در ارتفاعاتی بلندتر از ۳ کیلومتر از سطح دریا دچار مشکل تنفسی می شوند. در ارتفاع حدودا ۱۶۰ کیلومتری، لایه هوا به قدری نازکاست که ماهواره ها تقریبا بدون هیچ مقاومتی در سفرند. با اینحال ذراتی از هوا درارتفاع ۶۰۰ کیلومتری سطحزمین شناسایی شده است. اتمسفر یا جو مرز بیرونی مشخصی ندارد بلکه کم کم در فضا محومی شود.



نیتروژن۷۸ درصد و اکسیژن ۲۱ درصد از هوای زمین را تشکیل میدهند. ۱ درصد باقیماندهمملو از آرگون و مقادیر اندکی از دیگر گازها می باشد. جو زمین همچنین شامل بخارآب، دی اکسید کربن، قطرات ریز آب و مقدار کمی از گازها و مواد شیمیایی خارج شده ازآتشفشانها، آتش، مواد مانده و فعالیت های انسانی می باشد.

لایههای پائینی جو، تروپوسفر (troposphere) نامیده میشود. این لایه در حرکت دائمیست. خورشید سطح زمین و هوای بالای آن را گرم می کند. هوادر اثر گرم شدن بالا می رود. هنگامیکه هوای گرم شده به بالا رفت دچار افت فشار میگردد در نتیجه سرد می شود. هوای سرد از هوای اطراف خود چگال تر و سنگین تر استبنابراین به سمت پائین فرو می آید و چرخه مجددا تکرار می شود. این چرخه دائمی “آبو هوا” را ایجاد می کند.



دربالای تروپوسفر، حدودا ۴۸کیلومتر بالاتر از سطح زمین، لایه ثابتی به نام استراتوسفر (stratosphere) یا “هوا کره” وجود دارد. “هوا کره” شامل لایه ایست که در آنجاپرتوهای فرابنفش تابیده شده از خورشید، با مولکولهای هوا برخورد کرده و گازی بهنام “ازون” تولید می گردد. ازون ورود پرتوهای زیانبار فرابنفش به سطح زمین را سد میکند. با اینحال بعضی از این پرتوها به داخل وارد شده و منجر به عوارضی از جملهآفتاب سوختگی و سرطان پوست در بین انسانها می گردد. مقدار اندکی از مواد شیمیاییکه انسان تولید می کند، باعث آسیب دیدن ازون شده است. افراد زیادی متوجه نازک شدنلایه ازون و در نتیجه ورود پرتوهای فرابنفش و آسیب های جدی برای انسان و دیگرجانداران شده اند.



بخارآب، دی اکسید کربن، متان و دیگر گازهای موجود در جو، باعث گیر افتادن گرما و حرارتخورشید در سطح زمین شده و منجر به گرم ماندن آن می گردند. محبوس شدن گرما به دلیلتاثیرات گلخانه ای ایجاد می شود. بدون تاثیرات گلخانه ای جو، زمین احتمالا برایتشکیل حیات بسیار سرد بود.



آبکره یا هیدروسفر



زمینتنها سیاره منظومه شمسی است که دارای مقادیر زیادی آب مایع در سطح خود می باشد. آب،رکن اساسی تشکیل و ادامه حیات در زمین، دارای خواص فیزیکی و شیمیایی می باشد که اینخواص در هیچ یک از گونه های دیگر مواد دیده نشده است. آب توانایی زیادی برای جذبگرما دارد. اقیانوسها بیشتر گرمایی را که زمین از خورشید می گیرد در خود ذخیره میکنند. بارهای الکتریکی موجود در مولکولهای آب منجر به جذب اتم از مواد دیگر می شود.این توانایی آب باعث حل شدن مواد زیادی می گردد. قدرت حل کنندگی زیاد آب باعث خردشدن و حل شدن سنگها و صخره ها می شود. آب مایع نه تنها بر روی زمین تاثیر گذار استبلکه بر لایه های زیرین زمین نیز تاثیر می گذارد. آب موجود در سنگها دمای ذوب آنهارا پایین می آورد. آب به طور هیجان انگیزی سنگها را ضعیف کرده و باعث حل شدن آنهادر لایه های زیرین سطح می گردد.



حدود۷۱ درصد از سطح زمین پوشیده از آب استکه بیشتر آن در اقیانوسها موجود می باشد. آب اقیانوسها برای نوشیدن شور است. تنها ۳ درصد از آبهای سطح زمین برای نوشیدنمناسبند که بیشتر این میزان به راحتی برای انسان قابل دسترس نیست. زیرا بیشتر آنبه شکل یخ در کوه های قطب ها و یا در زیر زمین می باشد. مناطق قطبی و کوهستانهایبلند آنقدر سرد می باشند که آب در این مناطق به طور دائمی به شکل یخ باقی می ماند.به این مناطق از زمین کرایوسفر (cryosphere) می گویند.



سنگکره یا لیتوسفر



پوستهو قسمت بالایی جبه از سطح زمین تا عمق حدود ۱۰۰ کیلومتر، سنگ کره را تشکیل می دهد.لایه نازک پوسته از مواد شیمیایی طبیعی به نام مواد معدنی، تشکیل شده از عناصرگوناگون، شکل گرفته است. اکسیژن فراوان ترین عنصر شیمیایی در سنگهای پوسته بوده وحدود ۴۷ درصد از وزنهمه سنگها را به خود اختصاص می دهد. عنصر بعدی سیلیکون با فراوانی ۲۷ درصد است و پس از آن به ترتیب آلومینیوم(۸ درصد)، آهن (۵ درصد)، کلسیوم (۴ درصد) و سدیوم، پتاسیوم و منیزیوم (هر کدام حدود ۲ درصد) می باشند.این عناصر ۹۹ درصد از وزن کلسنگ های موجود در سطح زمین را تشکیل می دهند.



دوعنصر سیلیکون و اکسیژن تقریبا سه چهارم پوسته را تشکیل می دهند. ترکیبات ایندوعنصر برای زمین شناسان بسیار پر اهمیت بوده و با نام “سیلیکا” شناخته می شوند. موادمعدنی که شامل سیلیکا می باشند “سیلیکات” نامیده می شوند. بیشترین ماده معدنی یافتشده در سطح زمین کوارتز است که از سیلیکای خالص ساخته می شود. گروهی دیگر از سیلیکاتهاموادی می باشند که از سیلیکا، آلومینیوم، کلسیوم، سدیوم و پتاسیوم تشکیل شده اند. دونوع دیگر از سیلیکات های رایج در سطح زمین پایراکسین (pyroxene) و آمفایبول (amphibole) نامیده میشوند که هر دو ترکیبی از سیلیکا، آهن و منیزیوم هستند.



گروهدیگری از مواد معدنی رایج کربنات ها می باشند که از کربن و اکسیژن به همراه مقداراندکی از عناصر دیگر تشکیل می شوند. مهمترین نوع از این گروه ترکیباتی متشکل ازکلسیوم، کربن و اکسیژن هستند که می توان سنگ آهک را که در ساخت و ساز ساختمان هابسیار به کار می رود، در این گروه نام برد.

زمیندارای دو نوع پوسته است. زمینهای خشک قاره ها که اغلب از گرانیت و سیلیکات هاساخته شده اند و کف اقیانوسها که از ترکیبات تیره و پر چگال سنگ های آتشفشانی بانام بازالت پوشیده شده اند. میانگین ضخامت پوسته قاره ای ۴۰ کیلومتر است که این مقدار در بعضیجاها کمتر و در بعضی جاها بیشتر است. میانگین پوسته اقیانوسی تنها ۸ کیلومتر است.



زیستکره یا بایوسفر



زمینتنها مکان و سیاره شناخته شده است که دارای گونه های حیات می باشد. منطقه ای که حیاتدر آن جریان دارد از اعماق اقیانوس تا چند کیلومتری جو است. تا به حال چندین میلیونگونه حیاتی در زمین کشف شده است با این حال دانشمندان معتقدند که گونه های دیگری نیزوجود دارد که هنوز کشف نشده اند.

زندگیبه شیوه های مختلفی بر روی زمین تاثیر گذار است. در واقع وجود گونه های مختلفموجودات زنده، جو پیرامون ما را می سازد. گیاهان آب و دی اکسید کربن را که هر دوحاوی اکسیژن می باشند، جذب می کنند. آنها کربن موجود در دی اکسید کربن و هیدروژنموجود در آب را برای تولید گونه های مختلف مواد شیمیایی مصرف می کنند و اکسیژن رابه صورت ماده زائد پس می دهند. حیوانات برای تامین انرژی گیاهان را می خورند و آبو دی اکسید کربن را به محیط باز می گردانند. همه گونه های زنده به نوعی بر روی سطحزمین تاثیر گذارند.



سنگهای زمین



قسمتهایجامد زمین از سنگهایی تشکیل می شوند که گاهی از یک نوع ماده معدنی و در اغلب مواردبا ترکیبی از چندین نوع مختلف ماده معدنی به وجود آمده اند. زمین شناسان سنگ ها رابر اساس منشا آنها طبقه بندی کرده اند. سنگهای آتشفشانی، سنگهایی هستند که در اثرانجماد مواد مذاب شکل گرفته اند. سنگهای رسوبی، هنگامی به وجود می آیند که مواد شیمیاییحل شده یا ذرات سنگها ، توسط باد، آب و یا توده های یخ به صورن لایه لایه به مرورزمان رسوب کرده و جامد می شوند. سنگهای دگردیس نیز به سنگهایی گفته می شود که دراعماق پوسته زمین، تحت حرارت و فشار از نوعی به نوعی دیگر تبدیل می شوند.



سنگهایآذرین یا آتشفشانی از انجماد مواد مذابی به نام “مگما” یا “خمیر مواد معدنی” بهوجود می آیند. درون زمین جامد است نه مذاب اما بسیار داغ است. در پائین پوسته دما ۱۰۰۰ درجه سانتیگراد می باشد. در برخیقسمتهای پوسته، به ویژه قسمتهایی که آب در آن جریان دارد، شرایط برای ذوب شدنسنگها مهیا می باشد چراکه نقطه ذوب در آن نواحی پائین تر است.

درجاهائیکه شرایط مناسب است، مگما بخش های زیرین و داخلی پوسته را شکل می دهد. قسمتیاز این مگما، توسط آتشفشانها به صورت مواد مذاب از دهانه آتشفشانها بیرون آمده وبه سطح زمین می رسند. البته قسمت اعظم مگما هرگز به سطح زمین نمی رسد. آنها اغلبتدریجا در پوسته سرد می شوند و ممکن است که در اثر فرسایش متلاشی گردند. به اینسنگ های آتشفشانی پلاتونیک (Plutonic) می گویند. سنگهای پلاتونیک به آهستگی سرد می شوند. در طی این سرد شدن تدریجی، مواد معدنی آنهاکریستالهای بزرگی را به وجود می آورند. پلاتونیک ها از دیگر سنگ های آتشفشانی زبرتر و خشن ترند.



سنگهای آتشفشانی یا با سیلیکا غنی شده و مقدار کمی آهن و منیزیوم دارند یا بالعکس. بهسنگهای آتشفشانی که از لحاظ آهن، غنی و از لحاظ سیلیکا ضعیفند، بازالت گفته می شودو به پلاتونیک هایی که سرشار از سیلیکا می باشند، گرانیت گفته می شود. گرانیت تقریبالایه های زیرین اغلب قاره ها را پوشانده است و بازالت در کف همه اقیانوسها پیدا میشوند.

earth - زمین

سنگهای رسوبی



سنگهای سطح زمین دائما در معرض حمله نیروهای شیمیایی و مکانیکی می باشند. به فرایندتجزیه سنگها فرسایش گفته می شود. آب در حل شدن مواد معدنی تاثیر گذار است. هنگامیکهآب یخ می زند، منبسط می شود. این انبساط کمک می کند تا دانه های مواد معدنی موجوددر سنگها از هم جدا شوند. به علاوه، موجودات زنده مواد شیمیایی به وجود می آورندکه به حل شدن سنگها کمک می کنند.



هنگامیکهسنگها تجزیه می شوند، مواد معدنی اغلب به همراه عامل فرسایش حرکت کرده و جریان پیدامی کنند. جریان آب سنگها را سایش می دهد. باد و توده های یخی نیز در فرسایش شرکت میکنند. فرسایش معمولا فرایند کند و آهسته ای می باشد اما در طی میلیونها سال، اینفرایند می تواند حتی سنگ هایی که در چندین کیلومتری عمق سطح زمین می باشند را تحتتاثیر قرار دهد.



موادمعدنی که همراه عوامل فرسایش جاری شده اند در نهایت با ته نشین شدن و رسوب کردن بهسنگهای رسوبی تبدیل می شوند. سنگ ماسه از نمونه های سنگ های رسوبی است که با چسبیدنذرات شن و ماسه به یکدیگر تشکیل می گردد.

بهبرخی از سنگهای ر سوبی، بیوژنتیک می گویند. این سنگها در اثر کنشهای موجودات زندهبه وجود می آیند. زغال سنگ باقیمانده گیاهان چوبیست که بر اثر گرما و فشار در طیسالها به سنگ تبدیل می شوند. سنگ آهک توسط موجودات دریایی میکروسکوپی شکل می گیرد.این موجودات از خود پوسته ای محافظ از جنس کربنات کلسیوم ترشح می کنند. پس از مرگاین جانداران، پوسته باقی مانده و تبدیل به سنگ آهک می شود.



سنگهای دگردیس



وقتیسنگها به عمق زمین می رسند، داغ می شوند. پوسته زمین در هر یک کیلومتر به سمت عمق،۲۵ درجه سانتیگراد گرمتر می شود. درعمق ۶/۱ کیلومتری عمقسطح زمین، فشار برابر ۳۶۰/۴۱ کیلوپاسکال می باشد. هنگامیکه سنگها در معرض چنین فشار و گرمایی قرار میگیرند، مواد معدنی شروع به واکنش نموده و سنگها تبدیل به سنگهای دگردیس می شوند. شماریاز این سنگها حاوی بخشهای قابل شناسایی می باشند که بیان گر منشا آنها می باشد امابعضی از آنها به قدری دستخوش تغییرات می شوند که تنها ترکیبات شیمیایی آنها مدارکیبرای شناسایی منشا آنها در اختیار می گذارند.



چرخههای زمین



زمینمی تواند مانند یک سیستم غول پیکر از چرخه های فعال تصور شود. در هر چرخه، ماده وانرژی از جایی به جایی دیگر منتقل می شود و ممکن است که تغییر شکل دهد. در نهایتماده و انرژی به جای نخستین خود بازگشته و چرخه از اول آغاز می شود. چرخه ها برهمه چیز در این سیاره تاثیر می گذارند از وضعیت آب و هوا تا شکل مناظر . چرخه هایگوناگونی روی زمین و درون آن وجود دارند تعدادی از مهمترین آنها عبارتند از ۱) گردش جوی ۲) جریان اقیانوسها ۳) انتقال حرارت سراسری ۴) چرخه آب ۵) چرخه سنگ ها



گردشجوی



هوایگرم شده توسط خورشید نزدیک استوا، بالا آمده و به سمت قطبهای زمین حرکت می کند ودوباره به سطح زمین برگشته و به سمت استوا جریان پیدا می کند. این حرکت، به همراهحرکت وضعی زمین، گرما و رطوبت را در سرتاسر سیاره به حرکت در آورده و منجر به ایجادبادها و الگوهای وضعیت آب و هوا می شود.

دربرخی مناطق، جهت وزش بادها در فصول تغییر می کند. این الگوها را بادهای موسمی مینامند. در تابستان هوا بر فراز آسیا توسط خورشید گرم شده، بالا می رود و هوایمرطوب را از اقیانوس هند با خود می کشد و منجر به بارندگی های روزانه در اغلبکشورهای جنوب آسیا می گردد. در زمستان، هوا بر فراز آسیا سرد می شود و بیشتر رطوبتموجود را دور کرده در نتیجه هوا خشک می شود. مشابه این الگو در اقیانوس آرام نزدیکمکزیک نیز رخ داده و هوای مرطوب و طوفان را در تابستان به جنوب غربی ایالات متحدهمی برد.



جریان اقیانوسها



جریاناقیانوسها با وزش بادها حرکت نموده و الگوی مشابهی را پیش می گیرد. قاره ها مسیرحرکت اقیانوسها را سد می کنند. جریان اقیانوسها در نزدیک استوا در جهت غرب است وسپس به سمت قطب ها می روند، هنگامیکه به یک قاره برخورد کنند به سمت شرق می روند وسپس به استوا باز می گردند.



انتقال حرارت سراسری



انتقالحرارت سراسری، چرخه بزرگ آب اقیانوسهاست که گرما را در همه زمین توزیع می کند. آبدر نواحی قطبی بسیار سرد، شور و سنگین است. این آب به زمین فرو می رود و با حرکتدر مسیر کف دریا به استوا می رسد. در نهایت، آب در قسمتهای مرزی قاره ها بالا آمدهو با آبهای جاری در سطح زمین ترکیب می شود. وقتی که این آب به مناصق قطبی می رسد،دوباره فرو می رود. این حرکت سه بعدی آب گرما را در اقیانوسها مخلوط می کند و آبهایقطبی را گرم می کند. این چرخه همچنین منجر به بالا آمدن مواد مغذی از عمق اقیانوسهابه سطح زمین می گردد که در اختیار گیاهان دریایی و جانوران قرار می گیرند.

چرخه آب

آباقیانوسها تبخیر شده و به جو می روند و نهایتا به شکل برف یا باران به زمین می ریزند.آبی که به زمین می رسد باعث تجزیه سنگها، تغذیه گیاهان و پوشش دادن مناظر می شود. سرانجاماین آبها به دریاها رفته و چرخه از اول آغاز می گردد.



چرخه سنگ ها

تنوعسنگ ها در زمین به دلیل وجود فرایندهای فعال، نسبت به سایر سیارات بسیار بیشتر است.زمین شناسان برای توضیح نسبتهای گونه های مختلف سنگها با یکدیگر از چرخه سنگهاصحبت می کنند. این چرخه می تواند از جریان مواد مذاب آتشفشانی و سرد شدن آنها برایتشکیل سنگهای آذرین آغاز شود. هنگامیکه این سنگها در معرض آب قرار می گیرند تجزیهشده در نتیجه مواد معدنی با رسوب تبدیل به سنگهای رسوبی می شوند. این سنگها در نهایتبه اعماق زمین می رسند و در اثر گرما و فشار به سنگهای دگردیس تبدیل شده و در نهایتمذاب گشته و به موادی برای تشکیل سنگهای آذرین تبدیل می شوند. سنگها به ندرت در یکچرخه کامل قرار می گیرند. در عوض بعضی از مراحل حذف و بعضی تکرار می شوند.



درونزمین



زمینشناسان قادر به مطالعه مستقیم اعماق زمین نمی باشند. عمیق ترین چاه حفر شده ۱۳ کیلومتر است. زمین شناسان می دانندکه قسمتهای زمین با لایه نازک پوسته آن متفاوتند. در اعماق زمین فشار به قدری زیاداست که مواد معدنی با فشرده شدن به موادی با چگالی بسیار زیاد، که در سطح زمین یافتنمی شوند، تبدیل می گردند.



یکیاز راه های شناخت ترکیب بندی زمین، آنالیزهای شیمیایی سنگهای آسمانی است. گونه هایخاصی از این سنگها که کندریت (chondrite) نامیده میشوند، پیش از برخورد با زمین در منظومه شمسی بدون هیچ تغییری از قرنها پیش باقیمانده اند. زمین شناسان می توانند با استفاده از کندریت ها، منشا ترکیب بندی های شیمیاییزمین را تخمین زنند.

علیرغمکندریت ها، زمین با لایه هایی که مشتمل از مواد گوناگون شیمیایی می باشند، شکلگرفته است. زمین شناسان با مطالعه لرزش های ناشی از زمین لرزه ها، به کمک تجهیزاتیکه لرزه نگار نامیده می شوند، در مورد عمق زمین پی به نکات جدیدی می برند. سرعت وحرکت لرزش های درون زمین به ترکیب بندی و چگالی موادی که لرزه ها در میان آن قرارگرفته اند بستگی دارد. زمین شناسان با آنالیز کردن این لرزش ها به جزئیات فراوانیاز عمق زمین پی می برند.

جبه


درزیر پوسته، تا عمق ۲.۹۰۰ کیلومتری، لایه ای ضخیم به نام جبه وجود دارد. جبه به طور کامل سفت نیستبلکه می تواند به آرامی جریانهایی داشته باشد. پوسته زمین بر روی جبه معلق استدرست مانند تخته ای بر روی آب. همانگونه که یک تخته ضخیم بیشتر از یک تخته نازک ازسطح آب بالا می آید، پوسته ضخیم قاره ای بالاتر از پوسته اقیانوسی قرار می گیرد. حرکتآرام سنگها در جبه باعث حرکت قاره ها و درنتیجه بروز زمین لرزه، آتشفشان و شکل گیریمحدوده کوهستانها می شود.

هسته


درمرکز زمین هسته قرار دارد. هسته بیشتر از آهن، نیکل و احتمالا مقدار کمی عناصرسبکتر نظیر سولفور و اکسیژن تشکیل شده است. قطر هسته حدودا ۷.۱۰۰ کیلومتر، کمی بیشتر از نصف قطر زمینو تقریبا به اندازه مریخ می باشد. حدودا ۲.۲۵۰ کیلومتر از قسمت بیرونی هسته مایع است. حرکت هسته باعث ایجاد میدان مغناطیسیزمین می گردد. زمین شناسان معتقدند که حدود ۲.۶۰۰ کیلومتر از بخش داخلی هسته با همانمواد تشکیل دهنده قسمتهای بیرونی هسته ساخته شده اما به شکل جامد است. بخش داخلیتقریبا چهار پنجم ماه است.

زمینبه سمت هسته رفته رفته داغ و داغ تر می شود. در زیر پوسته قاره ای دما حدود ۱۰۰۰ درجه سانتیگراد است. در زیر پوستهدما تقریبا در هر کیلومتر به سمت عمق ۱ درجه سانتیگراد گرمتر می شود. زمین شناسان بر این باورند که دمای هسته زمینبین ۳۷۰۰ تا ۴۳۰۰ درجه سانتیگراد می باشد. قسمت داخلیهسته می تواند دمایی معادل ۷۰۰۰ درجه سانتیگراد یعنی گرمتر از دمای سطح خورشید داشته باشد که البته اینقسمت به علت فشار بی اندازه زیاد همچنان به شکل جامد است.

پوسته

سنگهایداغ در جبه زمین به آهستگی به سمت بالا حرکت می کنند در حالیکه سنگهای سردتر نزدیکسطح به درون فرو می روند چرا که مواد داغ سبکتر از مواد سرد می باشند. به این بالاآمدن و فرو رفتن در دماهای مختلف انتقال گرما گفته می شود. با جریان جبه زمین،پوسته زمین به تکه هایی تقسیم می شود که به آنها صفحه های تکتونیک (tectonic) می گویند. این صفحه ها مانند شکسته شدن یخ در یک دریاچه یخ بستهاست. حرکات آهسته جبه منجر به حرکت پوسته و در نتیجه حرکت قاره ها، شکل گیریکوهستانها، آتشفشانها و زلزله ها می گردد.



دربعضی جاها، مخصوصا ته اقیانوسها، تکتونیکها از هم جدا می شوند. مگما از جبه بهبالا می آید تا شکافهای بین صفحه ها را پر کند. به قسمتهایی که تکتونیکها از همجدا شده اند، مرکز گسترش می گویند. بسیاری از آتشفشانها در این قسمتها رخ می دهند.با سرد شدن مواد بیرون آمده از این آتشفشانها پوسته های اقیانوسی ساخته شده ازسنگهای بازالت شکل می گیرند.



سابداکشن(Subduction)

پوستهزمین نمی تواند در هر کجا و هر سمت گسترده شود. در بعضی قسمتها مقداری از پوسته بایدبرداشته شود. وقتی دو صفحه یکدیگر را هل می دهند، یکی از آنها به درون جبه فرو میرود. به این فرایند سابداکشن می گویند. صفحه فرو رفته درون زمین نهایتا ذوب می شودو به شکل مگما در می آید. بیشتر مگمای ایجاد شده بر اثر سابداکشن به سطح زمین نمیرسد بلکه در پوسته آن سرد شده و سنگهای پلاتونیک را ایجاد می نماید.

پوستهقاره ای به دلیل ضخامت و سبک بودن در زمین فرو نمی رود بلکه پوسته سنگین اقیانوسیدچار سابداکشن می گردد. مرز بین دو صفحه در محل برخورد با شیاری بسیار عمیق در کفاقیانوس مشخص می شود. این شیارها عمیق ترین بخشهای اقیانوس هستند و عمق آنها تا۱۱.۰۰۰ متر نیز می رسد.



صفحهبالاتری که در سطح زمین باقی می ماند ممکن است پوسته قاره ای و یا اقیانوسی باشد. اینصفحه به زیر نمی رود ولی تحت تاثیر سابداکشن قرار می گیرد. وقتی دو صفحه به سمت همحرکت می کنند، لبه های پوسته بلند تر تحت فشار قرار می گیرد. صفحه ضخیم تر و بلندتر می شود و مناطق کوهستانی بر سطح آن ایجاد می گردند. وقتی سنگهای صفحه فرو روندهبه عمق ۱۰۰ کیلومتری زمینمی رسند، شروع به ذوب شدن و تشکیل مگما می نمایند. بخشی از این مگما به سطح رسیدهو منجر به وقوع فورانهای آتشفشانی می گردد. مناطقی با آتشفشانهای فراوان مانندپرو، ژاپن و شمال غربی ایالات متحده، در نزدیکی مناطقی قرار دارند که سابداکشن رخمی دهد.


ساختمان کوهستانها


گاهی،هنگامیکه یک صفحه به درون جبه فرو می رود، یک قاره و یا قسمتی کوچک تر را با خود میکشد. همانطور که گفته شد پوسته قاره ای ضخیم تر و سبک تر از آن است که به درون زمینفرو رود. اما ممکن است با صفحه های دیگر برخورد کند. برخورد صفحه ها با یکدیگر اغلبرشته کوه های عظیمی را در وسط قاره ها ایجاد می کند. برای مثال هیمالیا زمانی شکلگرفت که دو صفحه قاره ای با یکدیگر برخورد نمودند.

مجموعهرویدادهایی که در طی تشکیل یک رشته کوهستان رخ می دهد را اروژنی (orogeny) یا تشکیل کوه می گویند. اروژنی شامل بلند شدن و مرتفع شدن کوهها، تا شدن و چین خوردگی سنگها، فعالیتهای آتشفشانی و شکل گیری پلاتونیک ها وسنگهای دگردیس که هنگام برخورد صفحه ها ایجاد می شوند، می باشد. سالها پس از اینکهکوهستانها بر اثر فرسایش ناپدید شدند، زمین شناسان همچنان می توانند تغییراتی راکه اروژنی در سنگها به وجود می آورد مشاهده کنند.

زمین لرزه

زمینلرزه هنگامی رخ می دهد که سنگهای دو قسمت مقابل هم در یک شکاف، که گسل نامیده میشود، به یکدیگر برخورد کنند یا به هم کشیده شوند. گسلها هم در مرزهای بین صفحاتهستند و هم در میان صفحات قرار دارند. گاهی نیز نیروهای موجود در صفحه ها باعثشکسته شدن و لرزیدن سنگهایی می شود که به گسلها نزدیک نیستند. به مرز دو صفحه کهبه یکدیگر کشیده می شوند گسل انتقالی می گویند. گسل سن آندراس در کالیفرنیا یک گسلانتقالی است. در منطقه ای به نام صفحه آرام، قسمت کوچکی از شمال غربی کالیفرنیا درحال کشیده شدن توسط بقیه آمریکای شمالیست.

زمین- earth

شکل قاره ها

چندینبار در تاریخ زمین، تصادف بین قاره ها منجر به ایجاد قاره های بزرگ گردیده است. گرچهپوسته قاره ای ضخیم است اما به مراتب آسان تر از پوسته اقیانوسی شکسته می شودآنگونه که قاره های بزرگ سریعا شکسته شده و به قاره های کوچک تبدیل شده اند. موادموجود در جبه قسمتهای خالی را پر می کند و پوسته های جدید اقیانوسی را به وجود میآورد. هنگامیکه یک قاره شکسته و قسمتها از هم جدا می شوند، حوزه های جدید اقیانوسیدر بین آنها ایجاد می گردد. حدود یک سوم از سطح زمین را پوسته قاره ای پوشاندهاست، بنابراین این تکه ها نمی توانند بدون برخورد حرکت نمایند. وقتی دو قاره به همبرخورد می کنند، یک حوزه قدیمی اقیانوسی از بین می رود. فرایند جدا شدن قاره ها وپیوستن آنها به یکدیگر به نام زمین شناس کانادایی جان ویلسون (Wilson John) که برای نخستین بار این پدیده را توضیح داد، چرخه ویلسون نام گرفت.

قارهها احتمالا از حدود ۲میلیارد سال پیش تاکنون در حرکت بوده اند، با این حال زمین شناسان تنها مدارکی دردست دارند که بیان کننده حرکت قاره ها از ۸۰۰ میلیون سال پیش است. بیشتر پوسته های اقیانوسی قبل از این تاریخ دچارسابداکشن شده و در جبه زمین فرو رفته اند


زمینشناسان تعیین نموده اند که حدود ۸۰۰ میلیون سال پیش، قاره ها به صورت یک قاره بسیار بزرگ به نام ردینیا (Rodinia) بوده اند. آنچه ما اکنون به عنوان آمریکای شمالی می شناسیم ،زمانی مرکز ردینیا بوده است. جریان مواد در جبه باعث شکسته شدن و تقسیم ردینیا بهقسمتهای کوچک شد. این قسمتها بین ۵۰۰ میلیون تا ۲۵۰میلیون سال پیش به یکدیگر برخورد کردند. برخورد بین آنچه اکنون آمریکایشمالی، اروپا و آفریقا نامیده می شود، منجر به ایجاد کوهستان آپالاچین در آمریکایشمالی شد. برخورد بین قسمتی از سیبری کنونی و اروپا نیز کوهستان اورال را ایجادکرد.

در۲۵۰ میلیون سال پیش، قاره ها با برخوردبا یکدیگر ابر قاره دیگری را با نام پانژه آ (Pangaea) شکل دادند. درآن هنگام تنها یک اقیانوس که همه زمین پیرامون پانژه آ را احاطه می نمود به نامپانتالاسا (Panthalassa) وجود داشت. حدود ۲۰۰ میلیون سال پیش، پانژه آ شروع بهشکستن و تکه تکه شدن نمود. این ابر قاره به دو قسمت بزرگ به نامهای گوندوانالند (Gondwanaland) و لوراسیا (Laurasia) تقسیم شد. بهمرور زمان گوندوانالند تقسیم شده و قاره های آفریقا، آنتارکتیکا، استرالیا، آمریکایجنوبی و شبه قاره هند را به وجود آورد. لوراسیا نیز در نهایت تقسیم شد و یوراسیا وآمریکای شمالی را ایجاد نمود. هنگامیکه صفحه های قاره ای از یکدیگر جدا می شوند،پوسته اقیانوسی جدیدی در بین آنها ایجاد می گردد.

تغییراتآب و هوایی زمین

عصریخبندان

درخلال تاریخ، آب و هوای زمین بار ها دستخوش تغییرات اساسی شده است. بین ۸۰۰ تا ۶۰۰ میلیون سال پیش در طی دوره ای بهنام پیش کامبریان (Precambrian)، زمین تغیراتی فراوانیرا با عنوان عصر یخبندان تجربه کرده است. آب و هوا به شدت سرد شده است و دانشمندانمعتقدند که بخش عمده و یا همه زمین چندین بار یخ زده است. زمین شناسان تخمین میزنند که زمین تا کنون چهار بار یخ زده است.

بیشتراوقات، زمین بدون یخ بوده است. دو دوره یخبندان جزئی حدود ۴۵۰ میلیون سال پیش و ۲۵۰ میلیون سال پیش رخ داده اند. درچند میلیون سال اخیر دمای زمین سرد شده است. از حدود ۲ میلیون سال پیش، با شروع دوره ایبه نام پلیستوسن (Pleistocene) یا دوره چهارم زمینشناسی، تجمع و انباشته شدن یخ در قاره ها آغاز گردید.

آخریندوران کامل یخبندان حدود ۷۰.۰۰۰ سال پیش آغاز شد و گسترش آن تا ۱۸.۰۰۰ سال پیش به طول انجامید. توده ها و لایه های عظیم یخ به بیرون از بستر دریاچههای بزرگ آمده و مسیر رودخانه ها بسته شدند. رودخانه های می سی سی پی، میسوری واهایو کاملا دگرگون شدند. این دوران ۱۱.۵۰۰ سال پیش به پایان رسید. اغلب دانشمندان معتقدند که زمین هم اکنون دردوران بین دو عصر یخبندان به سر می برد و عصر جدید یخبندان در راه است.

چرادوران یخبندان به وقوع می پیوندد
دانشمندانعلت واقعی این پدیده را به طور کامل درنیافته اند. اغلب آنان بر این باورند که تغییراتجزئی در مدار و زاویه محور طولی زمین در اثر تاثیر گرانش سیارات دیگر، باعث می شودکه میزان انرژی دریافتی از خورشید تغییر کند و عصر یخبندان آغاز شود.

برخیدانشمندان نیز معتقدند که تغییرات مقدار دی اکسید کربن در جو زمین عامل وقوع تغییراتطولانی مدت در آب و هوای زمین می شود. دی اکسید کربن، یک گاز گلخانه ای، گرمایخورشید را به دام انداخته و جو زمین را گرم می کند. بیشتر دی اکسید کربن موجود درزمین در سنگهای کربناتی مانند سنگ آهک حبس شده اند. آب و هوای امروز زمین میتوانست بسیار گرم تر باشد اگر دی اکسید محبوس در سنگهای آهک در جو زمین آزاد می شد.

وقتیکوهستانهایی با سیلیکات فراوان در اثر فرسایش تجزیه می شوند، کلسیوم و منیزیوم ازسنگها آزاد می شوند. این عناصر با آب شسته شده و به دریا می رسند یعنی جاییکهارگانیزم های زنده برای ساخت صدف های کربنات محافظ، این مواد شیمیایی را جذب میکنند. این ارگانیزم در نهایت مرده و به کف دریا می رود و در آنجا با تجمع و رسوبدر تشکیل سنگ های آهکی شرکت می کند. این فرایند که چرخه کربنات - سیلیکات نامدارد، دی اکسید کربن موجود در هوا را جذب می کند. با کم شدن دی اکسید کربن در هوا،گرمای خورشید در زمین باقی نمی ماند در نتیجه هوا آنقدر سرد می شود که می تواند یکدوران یخبندان را آغاز کند.

سنگآهک پس از فرسایش، دی اکسید کربن را به هوا پس می دهد و به این صورت گرما را در زمینتوزیع می کند. به علاوه قسمتی از این سنگها بر اثر سابداکشن به درون جبه فرو میروند. در آنجا به سبب گرما و فشار زیاد به مگما تبدیل می شوند. دی اکسید کربنموجود در مگما می تواند از طریق فوران های آتشفشانی به هوا باز پس داده شود.


تئوریپردازان می گویند در خلال دوران پیش کامبریان آتشفشانها مقادیر زیادی دی اکسیدکربن را به جو زمین فرستاده اند. این گاز به دلیل تاثیرات گلخانه ای هوای زمین راگرم و باعث ذوب شدن یخهای عصر یخبندان شده است.

تاریخ زمین
تاریخزمین در سنگهای پوسته آن ثبت شده است. این سنگها از زمان تشکیل زمین تا کنون درحال شکل گیری، فرسایش و شکل گیری مجددند. به محصول فرسایش رسوب می گویند. رسوب درلایه هایی به نام استراتا تجمع می کند. استراتا ها حاوی مدارکی می باشند که به زمینشناسان در شناخت گذشته زمین کمک می کنند. این مدارک حاوی ترکیب بندی استراتا، جهترسوب استراتا و نوع فسیلهای موجود در استراتا می باشند.

کاوشهای فضایی نیز فهم ما را از زمین تا حد زیادی افزایش داده اند. تلسکوپ فضایی هابلنقش ستاره ها را در اجرای فرایند سیاره سازی مشاهده کرده است. از اواسط سالهای ۱۹۹۰، دانشمندان ستاره های دیگری را کهدارای سیاره می باشند کشف کرده اند. این اکتشافات به دانشمندان کمک می کند که تئوریهای خود درباره تشکیل زمین را گسترش و پیشرفت دهند.

سنزمین

دانشمندانفکر می کنند که احتمالا زمین همزمان با اجرام دیگر منظومه شمسی شکل گرفته است. آنهامتوجه شده اند که سنگ های آسمانی کندریت، بازمانده هایی از تشکیل منظومه شمسی کهدستخوش تغییر نشده اند، سنی معادل ۶/۴ بیلیون سال دارند. دانشمندان بر این باورند که زمین و دیگر سیارات نیزاحتمالا چنین سنی دارند. آنها سن سنگها را با اندازه گیری مواد رادیواکتیو موجوددر آنها مانند اورانیوم، تخمین می زنند. عناصر رادیواکتیو با یک سرعت و روال مشخصبه عناصر دیگر تبدیل می شوند. برای مثال اورانیوم با از دست دادن تشعشع، به سربتبدیل می شود. دانشمندان زمانی که برای این تبدیل لازم است را می دانند. آنها میتوانند سن سنگ را با مقایسه نسبت اورانیوم به سرب تشخیص دهند.



شکلگیری زمین



بیشتردانشمندان بر این باورند که منشا منظومه شمسی یک لایه ابر نازک در فضا بوده است. خودخورشید نیز از همین ابر و قسمتی از آن که ضخیم تر از بقیه بوده است، به دنیا آمده.گرانش این ابر سبب انقباض آن و کشیده شدن ذرات و غبار به سمت مرکز آن شد. بیشتر اینابر در مرکز آن برای تشکیل خورشید جمع گردید اما حلقه بزرگی از مواد نیز در حالگردش دور آن باقی ماند. ذرات این حلقه با یکدیگر برخورد کرده و منجر به تشکیلاجرام بزرگتر شدند. این اجرام نیز به نوبه خود باهم برخورد کردند و سیارات منظومهشمسی را طی فرایندی با نام “رشد پیوسته” تشکیل دادند.


پیشرفتهای زمین

دانشمندانبه این تئوری دست یافته اند که زمین در آغاز جرمی سنگی، بدون آب و احاطه شده باگاز بوده است. مواد رادیواکتیو در سنگ ها و فشار افزاینده درون زمین گرمای لازم رابرای ذوب شدن داخل آن فراهم نمودند. عناصر سنگین مانند آهن، فرو رفتند. سنگهای سیلیکاتسبک نیز به سطح زمین آمده و پوسته اولیه آن را شکل داده اند. گرمای درون زمین باعثگردید که مواد شیمیایی دیگری از اعماق زمین به سطح آن برسند. بعضی از این مواد شیمیاییمنجر به تشکیل آب شدند و بقیه گازهای جو زمین را به وجود آوردند.

درسال ۲۰۰۱، یک تیم بینالمللی از دانشمندان، کشف کریستالهای زیرکن (zircon) با قدمت ۴/۴ بیلیون سال را اعلام کردند. زیرکناز عناصر زیرکنیوم، سیلیکون و اکسیژن ساخته شده، بسیار سخت است و در برابر عواملفرسایش بسیار پایدار و با دوام است. با آنالیز شیمیایی زیرکن، دانشمندان تشخیصدادند که در زمان تشکیل کریستالها، در سطح زمین آب وجود داشته است. آنها نتیجهگرفتند که پوسته زمین و اقیانوسها ۲۰۰ میلیون سال پس از شکل گیری سیاره ایجاد شده اند.



ستارهشناسان معتقدند که خورشید در اوایل تشکیل زمین حدود ۳۰درصد ضعیف تر از امروز بوده است. قدیمیترین سنگها گواه این امر می باشند که زمین به اندازه ای گرم بوده است که آب مایعدر سطح آن وجود داشته. دانشمندان همچنین بر این باورند که اتمسفر زمین برای جذبگرما، ضخیم تر از زمان فعلی بوده است. طی میلیونها سال رفته رفته آب در قسمتهایگود پوسته زمین جمع شده و اقیانوسها را شکل داده است.



پساز دوره اصلی شکل گیری سیارات، بیشتر اجرام باقیمانده در منظومه شمسی به سمت سیاراتتازه شکل گرفته متمایل شدند. برخوردهای پی در پی سیارات با این اجرام با انفجارهایزیادی همراه بود. همین برخوردها باعث ایجاد چاله های فراوان در سطح ماه، مریخ،ونوس و عطارد شده اند. زمین نیز در معرض این برخوردها قرار گرفته است اما چاله هایبه وجود آمده در اثر برخوردها، در طی مرور زمان و به واسطه فرسایش و صفحات تکتونیکاز بین رفته اند. زمین شناسان معتقدند که قسمت زیادی از پوسته قاره ای در ۵/۳ بیلیون سال پیش شکل گرفته است. شواهدیوجود دارد مبنی بر اینکه صفحات تکتونیک از ۲ بیلیون سال پیش فعال شده اند.



بعضیاز دانشمندان باور دارند که جو اولیه زمین شامل هیدروژن، هلیوم، متان و آمونیاک،شبیه به جو کنونی سیاره مشتری، بوده است. بعضی دیگر از دانشمندان معتقدند که جواولیه حاوی مقادیر زیادی دی اکسید کربن، مانند جو فعلی ونوس، بوده است. چیزی کههمه دانشمندان آن را باور دارند این است که در جو اولیه زمین مقدار نا چیزی اکسیژنوجود داشته است.



دانشمندانتشخیص داده اند که در حدود ۲بیلیون سال پیش، تغییر شدیدی در جو زمین پدید آمده است. دلیل این ادعا این است کهتشکیل نوعی خاص از سنگ آهن که در شرایط کمبود اکسیژن ایجاد می شود، در آن تاریخمتوقف شده است. در عوض مقادیر زیادی رسوب سنگ ماسه قرمز شروع به شکل گیری نمود. رنگقرمز به دلیل واکنش آهن با اکسیژن و ایجاد اکسید آهن یا زنگ آهن ناشی می شود. وجودسنگ ماسه مدرکی برای وجود مقداری اکسیژن در جو زمین است. هوا در آن موقع قابلاستنشاق نبود اما حدود ۱درصد حاوی اکسیژن بود.



بیشتراکسیژن فعلی موجود در هوا توسط گیاهان و ارگانیزم های میکروسکوپی تامین می شود. اینارگانیزم ها دی اکسید کربن هوا را استفاده کرده و در روندی به نام فتوسنتز اکسیژنتولید می کنند. به این صورت مقدار اکسیژن موجود در هوا افزایش پیدا نموده و با پیشرفتارگانیزم های تولید کننده اکسیژن، این گاز در هوا به حد وفور رسیده است.



زندگیدر زمین



سنگهای زیادی وجود دارند که دارای فسیل می باشند. فسیلهایی بیانگر تاریخ حیات در زمین.یک فسیل ممکن است بدن یک حیوان یا یک دندان و یا قسمتی از استخوان آن باشد. یا حتیمی تواند اثر برجای مانده از یک گیاه بر روی سنگ، از زمانیکه آ

ارسال شده در تاریخ : 6 اسفند 1392 ساعت 17:01

بازگشت به صفحه اصلی مقالات

نظرات کاربران

هیچ نظری ثبت نشده

ارسال نظر

برای ثبت نظر ابتدا با حساب کاربری خود وارد سایت شوید

ارسال کننده
نام ونام خانوادگی : : rezasharif
نام کاربری : gharibe12
تاریخ عضویت : 1 اسفند 1392
تعداد مقالات ارسالی : 577
تعداد لینک ها : 0